Speakster Diana Schuit aan het woord…. Nog 40 dagen

Ik zit overdekt in de tuin, het is een grijze lucht en met deze zomer is dat een redelijk stabiel beeld. Wat verlang ik naar een periode met heerlijk warm weer, wakker worden met een blauwe lucht, ochtendkoffie met de zonnebril op (vanwege de zon hoor, niet vanwege de avond ervoor) en denken, welke arm ga ik als eerste insmeren vandaag?
Als ik dat gevoel bedenk voor het kustmarathonweekend is het eigenlijk wel gelijk. Voor mezelf wil ik echt zon daar en niet hoeven nadenken welke jas aan omdat je die gewoon niet nodig hebt.
Echter, voor een historisch weekend zou sneeuw wel wat zijn. Ziet u de beelden al voor u? Ik ga er niet te lang over denken maar met het klimaat van tegenwoordig kun je alles verwachten. Een elfstedengevoel in de langstraat en bijvoorbeeld bij de wandelmarathon geen bosje bloemen in je handen gedrukt krijgen op weg naar de finish maar klets, een sneeuwbal in je rug. Met 40 dagen is het nog te vroeg voor een weersvoorspelling gelukkig. Ik laat de gedachte van een editie op sleehakken maar snel varen.
 
Dat bosje bloemen of andere cadeautjes is wel leuk om uit te lichten. In Burgh-Haamstede maar vooral in Zoutelande zie je bij de finishers vaak bloemen. Ik hou enorm van bloemen, bosjes vrolijkheid noem ik ze vaak. Zelf gemaakte medailles en chocolade zijn ook veel voorbijkomende felicitatiepresentjes aan de finish. Jan van mij kreeg richting de finish eens een biertje in de hand gedrukt. Mooi toch, finishen met een keurig wit kraagje. Na afloop op terras werd hij ook nog verwend met badschuim. Zo leuk. Beide presentjes die hem echt verraste toen. Nu we zo vooruitblikken zie ik ze alweer lopen hoor. De glunderde mensen na afloop. Handen vol aan geschenken wens ik ze toe. Het zijn immers cadeaus van twee jaar en op badschuim zit misschien wel een hele lange houdbaarheidsdatum. Laten we dan in plaats van sneeuw maar dromen over één grote (bad)schuimparty.
 
Tot slot, u weet het, schuim of geen schuim, weer of geen weer, we mogen WEER.