Nog 50 dagen…door Diana Schuit

Op de helft van het aftellen. Iets meer dan 7 weken nog. Klinkt toch anders 7 weken dan 50 dagen. Het is ook maar net hoe je er tegenaan kijkt toch? Als je er nu mentaal en conditioneel goed voorstaat dan kan het 1e weekend van oktober niet snel genoeg komen. Anders is het als je twijfels hebt. Dan klinkt het als nog maar 50 dagen.
 
Voor het omroepen van te voren weinig twijfels, de organisatie staat als een huis. Als er ook maar iets is dan weet ik dat ik daar op terug kan vallen. Huis is eigenlijk een understatement, de organisatie staat als een heel dorp met huizen. Met achter ieder deurtje zijn eigen specialisatie. Mijn deurtje trekken ze van te voren bijna niet open. Ik krijg altijd een vrije rol met maar een paar puntjes die belangrijk zijn om rekening mee te houden. Laten we het vooral spontaan houden. Symbolisch kleppert de brievenbus wel met de vraag of ik dit jaar weer wil omroepen en daarna deurtje dicht en stilte tot de vrijdag. De 1e keer, 9 edities terug, kwam ik de vrijdag aan in Zoutelande en 30 seconden voor de microfoon aanging kwamen er een soort van wapperende vlaggen in mijn buik. Die heb ik nog steeds al beperkt het zich nu tot zo'n 10 seconden voor we openen. Dat moment blijft heel bijzonder, iedere editie opnieuw. En dan knipper je een paar keer met je ogen en spreek je ineens een dankwoord uit op zondag tegen de avond. Ook dat moment is bijzonder maar op een andere manier.
 
U kunt zich daar vast in herkennen. Dat moment net voor je start of dat moment dat je staat te wachten op degene die je aanmoedigt. Ook een soort van wapperende vlaggen? Positief ongeduld en daar moet je goed mee om kunnen gaan. En dan hup weg of hup voorbij. Niet te snel starten, we hebben het allemaal al eens gehoord maar onderdruk dat gevoel maar eens en je beheersen. Moeilijk. Daartegenover of beter gezegd, daarnaast aan de kant is het juist des te leuker om naar te kijken. Die big smiles bij vertrek, eindelijk is het moment daar en je loopt, rent rijdt of klapt in je handen. Er komt dan een soort van energie vrij waar ik maar moeilijk woorden voor kan vinden. Het komt neer op een heel warm gevoel en dan is 50 dagen nog best lang hoor. Want oh oh oh wat wil ik dat weer graag mee gaan maken.
 
En dan de finish, het klinkt echt heel gek wat ik nu ga zeggen. Gelooft u mij dat ik bijna nooit zweet ruik? Ik ben dan altijd met van alles bezig en vermoed dat mijn neus gewoon uitschakelt omdat de ogen en oren op volle snelheid draaien. Want ik zie wel zweet, heeeeeeeel veeeeeeel zweet. Maar onder al dat zweet zit zoveel moois. Echt, mensen zien finishen dat is zo mooi. Als u de kans hebt, kom zeker een minuutje rond het finishvak staan. Prachtig prachtig, eerst die blijdschap, dan heel even die vermoeidheid en dan meestal een big smile die er voorlopig niet meer af gaat. Als ik deelnemers of trotse supporters later op een terrasje zie zitten dan glimmen en glunderen ze nog steeds. Allemaal, dus ik ga er vanuit dat hun neuzen ook gewoon anders werken in dat weekend. Want het blijft echt heel bijzonder, welk onderdeel dan ook.
 
Tot slot, u weet het, reuk of geen reuk, weer of geen weer, we mogen WEER!