Het lintje hebben ze nooit gedragen

Het lintje hebben ze nooit gedragen

Kustmarathon lein en lenie lievense

Lein en Lenie Lievense weten dat ze sinds 2003 veel hebben losgemaakt met de Kustmarathon. Ze hoeven er alleen geen credits voor.

Ze schieten allebei in de lach als ze terugdenken aan de Kustmarathon van 2007. En dan met name aan de feestavond, die een paar uur na de wedstrijd tussen Burgh en Zoutelande begon. ,,Wat er in die uren gebeurde, was echt hilarisch", vindt Lenie Lievense nu. Toen zweette ze echter peentjes. ,,Tja, het is één van de mooiste anekdotes uit de afgelopen vijftien jaar", vult Lein aan.

Het evenement was in 2007, bij de vijfde editie, al flink gegroeid. Met de extra deelnemers kwamen ook de extra volgers. En die zorgden langs de route en in Zoutelande volgens de politie voor gevaarlijke situaties. Vele foutparkeerders, onder wie de dokter van de Kustmarathon, werden op de bon geslingerd.

De organisatoren waren verbolgen. Lein: ,,Om 19.00 uur hadden we in een zaaltje van De Wegwijzer, hier in Zoutelande, een gesprek met de burgemeester en iemand van de politie. Ik was wit-heet. Ik wilde dat die bonnen tenietgedaan werden. Ik zei: wat zijn jullie een stelletje zakkenwassers! Hoe kunnen jullie dat nou doen?"

Lenie zag de woede bij haar man, die burgemeester Rob van der Zwaag stond uit te foeteren. Maar zij wist dat om half acht Lein een koninklijke onderscheiding zou krijgen. Uit handen van diezelfde burgervader. Zij zat in het complot. ,,Ik dacht echt: hoe gaat dit nog goed komen? Lein was zó boos. Dus ik zei tegen hem: je gaat niet heel het feest bederven, die bonnetjes doen we maandag wel."

Maar Lein wilde op dat moment even niet naar Lenie luisteren. ,,Toen heb ik mijn zus er nog bij geroepen. Ik zei: zeg jij nou eens tegen hem dat hij een overhemd aantrekt, want van mij wil hij het niet horen."

Uiteindelijk kwam het goed. Niet met de bonnen - die waren nu eenmaal uitgeschreven - maar wel met de huldiging. De burgemeester was professioneel genoeg en Lein ook. ,,Ik merkte dat hij op dat moment weer ontspannen was", vertelt Lenie, die overigens zelf ook geridderd werd. ,,Lein zei in een volle tent dat hij de onderscheidingen het liefst in duizend stukjes wilden knippen, omdat we de Kustmarathon met heel veel vrijwilligers opzetten. Hij zei dat heel poëtisch."

Natuurlijk voelden de twee zich vereerd met de lintjes, maar het had van hen niet gehoeven. Ze hebben ze ook nooit gedragen. Waarom niet? Omdat ze zich niet belangrijker voelen dan een ander. De onderscheidingen liggen ergens in een kastje.

Dat ze zó in het zonnetje gezet werden, was al in 2007. Tien jaar geleden dus. Sindsdien is de Kustmarathon nóg veel groter gegroeid en er zijn tal van wedstrijden omheen gekomen. Het evenement heeft een enorme betekenis gekregen voor de deelnemers, Zoutelande en Zeeland. ,,We zien dat het een hele week feest is hier", zegt Lein, ,,maar we staan eigenlijk nooit stil bij de impact die de Kustmarathon heeft. Dat moeten we ook maar niet te veel doen. Dan zouden we nog echt naast onze schoenen gaan lopen."

Maar toch... Door de Kustmarathon is er een loopgolf ontstaan in de provincie. ,,We hadden de marathon bedacht voor mensen die serieus hard kunnen lopen van A naar B", vertelt Lein. ,,In het begin vond ik: wie niet binnen de drieënhalf uur finisht, is geen hardloper. Ik had helemaal niets met die breedtesporters." Lenie: ,,Maar dat is nu bijgesteld, hoor." Lein: ,,O, zeker. Voor de eerste honderd is het nog een echte wedstrijd, voor de overigen geldt dat ze met zo veel mogelijk plezier van A naar B willen komen. Ik vind dat prima."

Hij is ook anders naar het wandelen gaan kijken. ,,Aanvankelijk vond ik dat ook niet zo bijzonder. Ik vond die wandelclubs iets stoffigs hebben, ik dacht: wandelen is voor tutjes. Maar daar ben ik inmiddels op teruggekomen. Wij hebben zelf ook een keer van Burgh naar Zoutelande gelopen, maar dan op een andere dag. Nou, dat was nog behoorlijk pittig. En als je ziet hoeveel plezier iedereen op de zondag heeft... Als het aan mij lag, starten er meer dan 5000 mensen. Helaas mag dat niet vanwege de veiligheid."

,,We hebben ook veel vrouwen in beweging gekregen", zegt Lenie, die in 2008 met het idee kwam voor de Ladiesrun op vrijdagavond. ,,Veel vrouwen die voorheen niet durfden mee te doen aan een wedstrijd, komen wel naar Zoutelande. Omdat ze dan onder elkaar zijn en zich nergens voor hoeven schamen. Dit jaar is de belangstelling iets teruggelopen. Maar nog altijd hebben 1300 vrouwen zich ingeschreven. Waar in Nederland lopen er nog meer zo veel? Ik vind het nog altijd een grandioos aantal."

De toeristische sector in Zeeland - de wedstrijd is reclame voor de kuststrook - en tal van bedrijven in het westelijke deel van de provincie varen ook wel bij de populariteit van de Kustmarathon. ,,Voor Zoutelande is het een heel belangrijke week", weet Lein. ,,Alle appartementen zitten vol en de horeca heeft een mooie tijd. Al vanaf mei zie je hier grote trainingsgroepen. Nou, die atleten willen ook allemaal wat eten en drinken in het dorp. We krijgen wel eens wat commentaar. Sommige winkels zijn op de zaterdag bijvoorbeeld niet bereikbaar. Dat klopt, de souvenirwinkel zal dan niet veel verkopen. Maar op andere momenten natuurlijk des te meer."

Die hele spin-off... Daar is het hen nooit om te doen geweest. ,,We doen dit al veertig jaar, gewoon omdat we dat heel leuk vinden", zegt Lenie. ,,We weten niet beter", vult Lein aan. ,,Ik vond het ooit mooi om langs de Walcherse kust te zwemmen. Ik dacht: waarom vraag ik niet wat vrienden mee? Dat waren er eerst vijf, vervolgens tien en later werden dat er veertig. Toen hebben we er een wedstrijd van gemaakt. Later kwam de triatlon hier in Zoutelande, die we zestien keer hebben georganiseerd. En nu zitten we met de Kustmarathon aan de vijftiende editie. Dat die zo groot kon worden als nu, zagen we in het begin niet aankomen."

Het Kustmarathonweekeinde mag dan uit de kokers van Lein en Lenie Lievense komen, ze benadrukken aan hun eetkamertafel voortdurend dat ze blij zijn met het hele comité om hen heen. Lein: ,,Iemand moet het voortouw nemen, maar de Kustmarathon is niet van ons alleen." Lenie: ,,Binnen het comité zijn we allemaal gelijk. Er is een keer iemand geweest die een organogram liet zien in een vergadering. Hij had ons bovenaan gezet in de piramide, zichzelf net onder ons en daaronder de rest van het comité. Wij reden daarna terug naar huis en zeiden tegen elkaar: zo is het niet, hier staan we niet achter. Iedereen heeft z'n verantwoordelijkheden en iedereen doet toch zijn best? Wij staan eigenlijk een beetje te veel in de belangstelling. De anderen zijn net zo belangrijk." Lein: ,,En dan hebben we ook nog eens 1100 vrijwilligers. Wat dacht je daarvan?"