Een processie van poncho'swandelmarathon slecht weer

Een processie van poncho'swandelmarathon slecht weer

De Wandelmarathon werd een slijtageslag, maar mede dankzij de vele supporters was de stemming onverwoestbaar. ,,Dit is natuurlijk een prachtig evenement."

Dat hadden we toch niet afgesproken? Af en toe wat buien, was beloofd voor de Wandelmarathon. Maar dit zijn heuse slagregens. Zondagochtend gaan op de Oosterscheldekering de hemelsluizen wagenwijd open. Op de Veerse Gatdam duiken toeschouwers diep weg in hun capuchons, maar ze blijven de wandelaars onverschrokken aanmoedigen. De tocht is veranderd in een ponchoprocessie waar geen einde aan lijkt te komen. De steelband van muziekvereniging Apollo probeert ter hoogte van strandpaviljoen View met zomerse klanken het tij te keren. Enkele wandelaars zien het, met nog ruim de helft voor de boeg, somber in. ,,Ik heb het water in mijn schoenen staan."

Even verderop, waar de wandelaars afbuigen naar het strand, blijkt de stemming onverwoestbaar. Djembé Bedlam trommelt er monter op los. Medewerkers van Zorgstroom en Tafel Thuis delen 5200 bolussen uit, die dankbaar worden aanvaard. ,,Op deze manier willen we wandelaars een duwtje in de rug geven", zegt Christian Goudappel. ,,Dit is natuurlijk een prachtig evenement."

De bijzondere sfeer van de marathon wordt steeds voelbaarder. Iedereen lijkt betrokken, leeft mee. En iedereen kent wel iemand die meedoet en je komt onvermijdelijk veel bekenden tegen. De marathon is de Elfstedentocht van Zeeland, maar dan met het grote voordeel dat deze feestelijke slijtageslag wél elk jaar doorgaat. Weer of geen weer. En dan om 12.45 uur, 27 kilometer na het vertrek in Burgh-Haamstede: bij strandpaviljoen De Piraat in Oostkapelle is het een drukte van belang. Dick Nelemans, vrijwilliger bij WVO Zorg, serveert bouillon en pept de wandelaars op. ,,Gaat het nog? Hou vast hè. Je bent er bijna."

,,Ik heb drie keer zelf meegelopen, dus ik weet wat ze doormaken", zegt Nelemans. ,,Helaas vind ik niet meer de tijd om te trainen. Daarom heb ik besloten op deze manier erbij betrokken te blijven. Wat deze marathon bijzonder maakt? Alles. De hele sfeer eromheen." Bij de opgang trekt Bennie Heijmans uit Hulst de aandacht. Hij heeft een boxje meegenomen waaruit dezelfde Efteling-muziek klinkt als waarmee hangjongeren worden verjaagd. Heijmans verplaatst zich steeds langs het parcours, waardoor de wandelaars hem keer op keer tegenkomen.

Ze herkennen hem inmiddels. ,,Ben je er nu alweer?", roepen ze lachend. Heijmans vindt het prachtig. ,,We hebben de grootste lol. We kweken wat extra sfeer en je bouwt een band op met die mensen. Hebben ze dat deuntje net uit hun hoofd, komen ze ons wéér tegen." Bij Westkapelle, anderhalf uur en tien kilometer verder, staan de vlaggen strak in de wind. Kinderen op de tank geven high fives aan de passerende wandelaars. Er worden kleurige snoepjes uitgedeeld en muziekvereniging OKK wisselt 'Het dondert en het bliksemt' af met 'Que sera sera'. Het publiek kijkt vooral uit naar familieleden en vrienden. Er is veel telefonisch contact. Meestgestelde vraag: ,,Waar ben je nu?" Als een bekende wordt gesignaleerd, is het contact kort. ,,We moeten door." Want daar, aan de horizon, lonkt de eindbestemming. Zo dichtbij, maar ook nog zo ver weg. Veel supporters reizen langs het parcours. Vanaf Westkapelle is het filerijden richting finish. Zoutelande blijkt hermetisch te zijn afgesloten. Wie het onthaal van de wandelaars nog wil bijwonen, moet ver buiten het dorp parkeren. Het is ongekend druk in Zoutelande. Iedereen wil naar de Via Gladiola van de Wandelmarathon: de Langstraat. Daar waar de verlossing wacht. Daar waar burgemeester Rob van der Zwaag helpt bij het uitdelen van de medailles. Daar waar je nog een lastminutebosje rozen of gladiolen kunt kopen. Daar waar alom wordt geglimlacht. Daar waar plechtig wordt gezworen dit nooit-nooit meer te doen. Daar waar ook de kiem wordt gelegd voor deelname volgend jaar. Daar waar, eindelijk, de zon schijnt. Daar waar iedereen een held is.