Tijd speelt geen rol voor atleet Bas Hamelink

TERNEUZEN - Terneuzenaar Bas Hamelink bereidt zich op zijn zesde Zeeuwse Kustmarathon voornamelijk voor met heel lichte intervaltrainingen. Hij loopt een keer of drie per week op z'n gemak een rondje in Terneuzen en houdt zo af en toe halt om een praatje met vrienden en bekenden te maken.

Bas Hamelink is een Kustmarathonloper van het eerste uur. Net als Wim van Sparrentak die vorige week in de PZC vertelde over zijn trainingen, heeft de 52-jarige Zeeuws-Vlaming nog geen editie gemist. Het grote verschil tussen hem en Van Sparrentak is dat Van Sparrentak het klassement allertijden (Ôle Uutlôpers) aanvoert en dat Hamelink 66e en laatste is.

 

Hij had in de vijf edities ruim tien uur meer nodig dan de koploper om in de Langstraat van Zoutelande te arriveren.

Het kan Hamelink niet deren. Hij is een recreant pur sang. Zijn devies: lekker ontspannen lopen en genieten. De Zeeuws-Vlaming heeft inmiddels 38 marathons achter de rug, onder meer de Jungfraumarathon en die van New York en Berlijn, maar vindt de Kustmarathon nog steeds de mooiste van allemaal. Waarom? "Omdat hij zo ontzettend Zeeuws is. De natuur, de wind, het publiek, alles is Zeeuws. Ik loop soms met kippenvel."

 

Hamelink begon op z'n 39e met hardlopen. Een keuringsarts constateerde dat hij zijn auto beter verzorgde dan zijn lichaam. Hij had gelijk, vond de Terneuzenaar en begon met hardlopen. De eerste marathon was die bij de opening van de Amsterdam Arena, precies op z'n 40e verjaardag. Met de brandweer van Terneuzen loopt hij er sindsdien een stuk of drie per jaar. De Kustmarathon en de marathon van Rotterdam zijn vaste onderdelen, de derde is steeds een andere. Zijn snelste ooit was die in 1998 in New York: 3.16.

 

In al die jaren is Hamelink nog nooit geblesseerd geweest. Alhoewel, tijdens de Kustmarathon van 2006 werd hij gebeten door een hond. Bij het pakken van een flesje water op de Westkappelse zeedijk beet de boze viervoeter in zijn hand en been. Het was een bloederig schouwspel, maar Hamelink haalde de finish wel. Waarom hij steeds fit blijft? "Gewoon omdat ik het rustig aandoe. Al die mensen die nu hun startbewijs op internet aanbieden zijn geblesseerd, omdat ze te fanatiek bezig zijn. Dat zal mij niet overkomen."

 

Hamelink bewijst zijn gelijk tijdens een trainingsloopje. We zijn de straat nauwelijks uit of daar staat Jeroen, een gehandicapte jongen. Met hem moet even een praatje worden gemaakt. Hoe het op school in Goes gaat en wat hij er zoal leert?

 

Een kilometertje verderop zijn Rian Breel en Annemiek de Die aan het trainen voor de wandelmarathon. Met hen moeten ook even wat ervaringen worden uitgewisseld. De snelheid wordt een minuut of tien teruggeschroefd tot wandeltempo.

De rest van het traject langs de Haarmanweg, de N61 en de Guido Gezellestraat gaat in een lekker trimtempo. Bij bijna iedere voorbijganger gaat de hand omhoog. Hamelink woont sinds z'n derde in Terneuzen en lijkt iedere inwoner te kennen.

Thuis wacht een glasje cola en mischien ook nog wel iets sterkers. Hamelink heeft een dag eerder voor zijn verjaardag een fles cognac en 48 verschillende soorten bier gekregen.

 

"Ik ben een levensgenieter", zegt hij misschien ten overvloede. "Daar hoort hardlopen bij, maar ook lekker eten en drinken."

Op 4 oktober wacht zijn zesde Kustmarathon. Hamelink zal hem zeker uitlopen, in zijn eigen boemeltempo. En wie weet staat hij straks hoger in het klassement. "Ik weet zeker dat, als er één uit die lijst niet start, ik een plaatsje stijg."

En volgend jaar is hij weer bij. De Kustmarathon mag nooit verloren gaan, ook niet door milieumaatregelen. "Als je de Kustmarthon niet meer hebt en geen mosselen, wat blijft er dan nog van Zeeland over?"

 

Op 5 oktober is hij trouwens ook actief. Dan zorgt Hamelink voor de bevoorrading van zijn vrouw Fanny en zijn zoon Olaf, die de wandelmarathon lopen. Doet hij dat met spierpijn? "Welnee, ik wandel dan vele kilometers en heb nergens last van."