Grillig is de zee

Grillig is de zee
dreigend is de lucht
de wind geselt het lijf
nog het meest de geest
ik zucht.

Het strand ligt gekuild en gebroken aan mijn voeten
zig-zaggend slak ik van paal tot paal
spreek ik de taal van twijfel en hoop
wat een loop.

Dan nog de trap omhoog
ten hemel stijgend
struikelend, onregelmatig hijgend
kom op, de laatste keer een vermande tred
ik wed, ik wed dat ik er kom
snel dalend naar beneden
een laatste run
volop muziek, volop gejuich
42 kilometers zijn bestreden.

Cor Muller

Door de wind vermoeid
Ren ik bij Vrouwenpolder
De trap af naar beneden

Ik strompel door zand, zand
Hopen zand
Heb ik nog niet genoeg geleden?

Schuimkoppen op het water
En even later
Mijn tabel is verleden

Kop op
Bevecht het zand
Want

De vloedlijn kronkelt als een slang
Hij valt aan, hij pakt mijn schenen
Niets houd meer stand

Drijfnat, zout met zand
Zandstraalt de wind
Mijn zwabberende benen

Ik zal het schrijven
Ik zal het dichten
Nimmer zal ik zwichten

Ik zal volharden
Aangaan de strijd
Marathon, jij moet blijven

Jij met al je nukken
Schema's gaan aan flarden
Illusies gaan aan stukken

Vanaf heden, het is onomstreden
Het is het meest WAERSTE
Jij bent de aller ZWAERSTE