En wij denken dat dit zo'n succes is geworden om de volgende reden en bedanken daarom allen die hieraan hun steentje hebben bijgedragen.
Ten eerste de vele sponsoren die onontbeerlijk zijn om zoiets mogelijk te maken.
De bijna 350 vrijwilligers langs het 42 kilometer lange parcours die de atleten op een perfecte manier hebben verzorgd.
De atletiekverenigingen Delta-Sport en Dynamica die achter de schermen veel werk hebben verricht. De provincie Zeeland, gemeentes Schouwen Duiveland. Noord Beveland en Veere.
Omroep Zeeland, de P.Z.C. en de Faam voor de geweldige publiciteit.
Rode kruis, E.H.B.O. ers en doktoren die stand-by waren om zich over de deelnemers te bekommeren.
De jury leden en de mensen van de tijdwaarneming. De parcours- en finish fotografen.
Motorrijders en mountainbikebegeleiders. Staatsbosbeheer en Ministerie van Rijkswaterstaat.
Politiebegeleiding, de KNMR reddingsmaatschappij, de reddingbrigades en de vele muzikanten.
Sportcentrum Westerschouwen voor het beschikbaar stellen van hun accommodatie met hun gastvrije ontvangst. Voetbalvereniging de Meeuwen voor de warme douches.
Vele masseurs en masseuses die tevens hun materiaal beschikbaar stelden.
Stichting Strandexploitatie Walcheren. De mensen die het warm buffet mogelijk maakten.
De sponsor met hun personeel die de feesttent verzorgden.
Het team dat het voorprogramma vulde met de minimarathon voor de jeugd. De duizenden toeschouwers op de route. De per ongelijk, niet genoemde vrijwilliger. En last but not least de 450 deelnemers en deelneemsters waarvoor u en wij het allemaal gedaan hebben.
Wij zullen zeker ons best doen om er in 2005 weer een schitterend Zeeuws sportspektakel van te maken.

Namens de stichting MarathonZeeland,
Lein Lievense
Deze reactie is geplaatst op: 14 oktober 2004 om 20:09 uur

Zelf had ik een beter gevoel dan vorig jaar. Wat voorzichtig begonnen. Voorzichtig beginnen, wat een nare uitdrukking, ik heb er een hekel aan. Een voorzichtige start bij een marathon mag geen wet van Meden en Perzen zijn, als je bedenkt hoe fris sommige atleten over de finish komen. Voorzichtig is erg, maar te voorzichtig is ergelijk. In Zoutelande over de finish komen doe je met je tong tussen je tenen.

Organisatie , je was top !
Sebastiaan, proficiat, een prachtige winnaar. Je stijl is bijzonder. Je loopt als een bewegende tweedelige kaars. Hoe doe je dat? Als daar een cursus voor is, wil ik me er gelijk voor inschrijven.

Met vriendelijke groet,
Sepp Vermeulen.
Deze reactie is geplaatst op: 12 oktober 2004 om 18:46 uur

Zaterdag 2 oktober stond de 2e editie van de Zeeuwse kust marathon (of is de juiste benaming MarathonZeeland?) op het programma. Een super beslissing van de organisatie vervolg te geven aan de 1e editie. Persoonlijk vind ik dit de mooiste en zeker weten de zwaarste marathon van Nederland.

Zaterdagmorgen vertrekken we met de bus van Zoutelande naar Haamstede. Daar aangekomen ontmoet ik weer de bekende ultra-gezichten: Bert de J., Willem M., Dick van E., Cor B. en Herman E. Herman Euverman kwam met een zwart randje onder zijn nagels, echte monteurshanden, binnen. Hij had een lekke band gehad maar desondanks zat hij met een glimlach aan een bakkie koffie.

Voor de start moest het marathonpeleton eerst ruim 1,5 km door Haamstede huppelen om bij de start te komen. Volgens mij had het gros van de lopers niet in de gaten dat het een neutrale, inloopronde betrof. Het was meer dan een stevig warming-up tempo.

Met een mannetje/vrouwtje of 500 gingen we van start richting Zoutelande. Voor Willem was het een laatste test voor Brussel. Hij ging met een goed tempo er van tussen. We stonden bij de start al redelijk vooraan. Eerlijk gezegd is het niets voor mij, ik ga toch niet naast m'n schoenen lopen? Ondanks zijn iets minder haar was Willem, figuurlijk, mijlenver te zien omdat hij het plaatselijk vlaggetje achter z'n pet had gegespt. Het leek wel of ie lange manen op zijn rug had.

Ondanks dat iedereen besefte dat het 2e deel zwaarder was dan het 1e werd er hard gestart. Maar het gros van de lopers beschikt blijkbaar over een korttermijn geheugen en denkt niet ver dan 21 km. Op het strand na zo'n 20 km haalde ik de ene naar de andere loper in. Jezelf tegenkomen en energie verdelen is voor een aantal moeilijk te plannen. Voor mij trouwens soms ook wel.

Het parcours liet ons van het strand van Schouwen, het Zeeuwse strand, duinen, de stormvloedkering, het Schouwse bos en de Zeedijk (niet die Amsterdamse!) genieten. Zoals ik de laatste tijd ervaar bij verslagen, kun je je eigen belevenissen niet juist uitdrukken in woorden omdat belevenissen meer zijn dan woorden. Wat ik wel besef dat de Zeeuwse kust marathon de boeiendste marathon in Nederland is vanwege de verscheidenheid aan natuurelementen. Vandaag hadden we dan ook nog de wind compleet tegen, een zuidwesterwind. Ademhaling ging soms lastig maar de wind blaast je hersenpan ook weer lekker leeg. Het blijft achter aan de Noordzeekust en vervaagt op de golven, op het water in het niets.

Persoonlijk vond ik het strand redelijk meevallen, alleen het opgaan en verlaten van het strand was niet echt je van het maar dat hoort er gewoon bij. Idem aan natte voeten. De laatste 2 kilometer laten je over het strand lopen. Niemand zit er nog op te wachten maar het is zeker weten 1 van de charmes van deze marathon. Het werkt bij me ook wel op de lachspieren. Die donders fijne trappetjes is ook niet perfect voor je ritme maar wat doet het er toe. Ik gaf een vrijwilliger nog gekscherend de vraag/opmerking of ze volgend jaar de trappen niet konden vervangen door liften. Een grijns op z'n gezicht.

Maar die laatste 2 km op het strand bezorgden me natte voeten. Het interesseerde me niet meer. M'n schoenen werden ontdaan van de Belgische Ardennen modder. Wat ik bijzonder vond is dat de golven stranden op het zand in schuimvorm, in een sopje waar je dan vrijwillig of onvrijwillig door mag lopen.

Het onthaal door de supporters was weer uitstekend. De winkelstraat is klein maar fein en na afloop kregen we o.a. weer een Red Bull drankje aangeboden. Dit maakt de marathon ook bijzonder: de Zeeuwse kust marathon en Red Bull horen bij elkaar. Red Bull geeft je vleugels alleen jammer dat ik niet kan vliegen, een echte brokkenpiloot.

Oh ja m'n p.r. staat nu 20 minuten scherper dan vorig jaar. Vorm? Vorm is niet te verklaren en niet belangrijk.

Henk Harenberg
Deze reactie is geplaatst op: 7 oktober 2004 om 21:06 uur

Momenteel zit ik (volgens Jan) in mijn 'fun-run' periode. We trainen een beetje, niet te zwaar en ik mag kiezen waar en wanneer ik wedstrijden loop.
En zo kwam ik toevallig op de site van de Zeeuwse Kustmarathon. Wat mij er vooral in aantrok, en ik weet dat veel mensen nu gaan schrikken maar ik ben een eerlijke gast, was de 500 euro die de winnaar kreeg. Eigenlijk is dit volledig tegen mijn visie maar na 18 jaar atletiek en heel veel goede resultaten vond ik dat het tijd werd om eens iets te verzilveren. Mijn sport heeft mij al een huis gekost! Trouwens deze centen waren heel welkom.

Dus ik onaangekondigd naar ginder. Door wat gesukkel op de weg en veel verkeerd rijden komen we maar net op tijd aan. We komen eigenlijk aan aan de finish en worden met bussen naar de start gebracht. Om 10.00h vertrekken de bussen, wij komen aan om 9.40h. Blijkt dat ik me daar absoluut niet kan inschrijven. Ze roepen Lijn of Lein de verantwoordelijke, een heel lieve en vriendelijke man. Blijkt zelfs dat ik me absoluut NIET meer kan inschrijven.

Ik schrik me een hoedje begin te palaveren. Uiteindelijk mag ik van hem illegaal vetrekken, maar kom niet meer in aanmerking voor een klassering en het verbonden prijzengeld. Nog wat over en weer “gezwets” en ik besluit om toch in de bus te stappen en te zien wat er van komt. Aan de startplaats krijg ik uiteindelijk toch een nummer en dat heeft onze Lijn of Lein geregeld. Ik ben gelegaliseerd.

We lopen met z’n allen gezamenlijk naar de startplaats. Het startschot gaat en daar gaan we. Iedereen heeft me gewaarschuwd voor de zwaarte van de marathon. Wim Padmos en ik zijn weg. De eerste 5 in 19’ da’s niet te snel voor mijn doen. De tweede 5 in 18’11” en de derde al onder de 18. Wim doet lekker geen meter kop, hij blijft achter me zoals een schaduw. We hebben al een stuk strand achter de rug, dat valt mee. Alleen de wind is niet te harden. Meestal pal op kop en 4 beaufort hoor ik later zeggen.

Na een kilometer of 16 gaan we weer het strand op. Wat is dat! Los zand, we vinden niet het juiste spoor, wind weer op kop. Ik sta stil en moet lossen. Als dit FUN-RUN is, amai mijn voeten. Dit is complete shit…..Ik zwalp over het strand. Halfweg passeer ik in 1h18’ daar mag ik absoluut geen probleem mee hebben, maar nu……!

Van het strand in de duinen. De ene steile klim na de andere, soms moet ik wandelen, ik ben leeg. Niet te verwonderen, ik heb amper gedronken want de bevoorrading bestaat uit water en Red Bull. Eigen bevoorrading konden we niet afgeven, of je moest een fietser bijhebben. Die mocht dan ook niet gans het traject volgen.

Na 31km stap ik eruit. Ik hing toen 4e of 5e. Gelukkig net bij een Rode Kruis- post. Ze bellen iemand van de organisatie op om me te komen halen. Ondertussen geef ik over. Eerst het beetje water en Red Bull, later gewoon gal. Dehydratatie! Terug aan de sporthal gekomen kleed ik me aan, geef nog wat over en zoek mijn vrouw. Ze vertelt me dat de speaker me nog steeds aan de aankomst verwacht, want hij roept constant mijn naam. Ik ben te ontgoocheld om me nog te vertonen en wil zo snel mogelijk naar huis.

Ik hoor dat Wim in de laatste kilometer nog gepasseerd wordt door een 800-1500meter loper (1’49”) die voor het eerst een marathon loopt en zich maar 4 weken heeft gegund om zich voor te bereiden. Onderweg naar huis moet mijn vrouw ettelijke malen stoppen, want ik moet overgeven.

Mijn besluit: Dit is echt een aan te raden marathon. Prachtig parcours, heel zwaar, veel ambiance, goede organisatie. Misschien iets beter werken aan de bevoorrading. Misschien had ik beter moeten luisteren naar de raadgevingen, had me wat op de achtergrond moeten houden.
Lijn of Lein, beste medewerkers toch van harte proficiat en bedankt.

Marc Papanikitas
Deze reactie is geplaatst op: 7 oktober 2004 om 20:42 uur

www.ultraned.org is trouwens een hele goede website voor alle marathon en langere lopers.
Zo langzamerhand moet je er wel een avondje voor uittrekken, om al die prachtige reacties in dit gastenboek te lezen. Maar ik sta er volledig achter, dat heb ik al eerder laten weten.
Deze reactie is geplaatst op: 7 oktober 2004 om 19:09 uur

complimenten voor deze prachtige marathon, et was heel zwaar, maar ik denk, ik will volgend jaar zeker weer bij zijn.

Groeten uit Bonn / Duitsland
Eberhard Nr. 326
Deze reactie is geplaatst op: 7 oktober 2004 om 17:14 uur

Moeder Lievense-85 jaar
Westkapelle
Deze reactie is geplaatst op: 7 oktober 2004 om 13:50 uur

Nu moest er alleen "nog even" gelopen worden. De eerste 20 km gingen vrij relaxt, in groepjes. Daarna op het strand van Vrouwenpolder werd het menens.
Vanaf die tijd alleen door geploeterd. Gelukkig stond mijn vader op diverse punten met een flesje en heeft Milène me nog een kilometertje over de de Westkappelse Zeedijk gesleurd. Zo kon ik mezelf weer bij elkaar rapen voor de laatste kilometers.
300 Mtr. voor de finish nog een laatste kick, daar stonden mijn moeder, broer en neefje te schreeuwen: "Kom op San, nog een stukje!", zodat ik er nog een laatste sprintje uit kon trekken.

De finish was alleen nog emotie. Met mijn familie en Cor die me letterlijk opving. Daar hoorde ik ook dat hij gewonnen had in zijn categorie. Dit maakte de dag helemaal tot een feest.

Bedankt allemaal voor de drankjes en support onderweg en het warme onthaal bij de finish.

Door de kustmarathon heb ik mezelf een stuk beter leren kennen. Volgend jaar zal deze zandvreter zeker weer van de partij zijn.
Deze reactie is geplaatst op: 7 oktober 2004 om 12:20 uur

Bloemrijke taal is niet mijn grootste kracht.
Daarom zeg ik eenvoudig:

BEDANKT!!! lieve mensen

de Zeeuwse Kustmarathon was geweldig.
Deze reactie is geplaatst op: 7 oktober 2004 om 11:04 uur

Op naar de editie van volgend jaar!
Deze reactie is geplaatst op: 6 oktober 2004 om 11:18 uur

Grillig is de zee
dreigend is de lucht
de wind geselt het lijf
nog het meest de geest
ik zucht.

Het strand ligt gekuild en gebroken aan mijn voeten
zig-zaggend slak ik van paal tot paal
spreek ik de taal van twijfel en hoop
wat een loop.

Dan nog de trap omhoog
ten hemel stijgend
struikelend, onregelmatig hijgend
kom op, de laatste keer een vermande tred
ik wed, ik wed dat ik er kom
snel dalend naar beneden
een laatste run
volop muziek, volop gejuich
42 kilometers zijn bestreden.

Deze reactie is geplaatst op: 5 oktober 2004 om 17:37 uur

Ik heb de gehele dag, tijdens de marathon nog het meest, als een grote kick beleefd en heb genoten van alle meters van het uitgezette parcours, op alle paalhoofden op het strand na waar soms bijna niet tussendoor te wurmen was. Wat een happening en dan zo dicht bij huis; met waarschijnlijk juist daarom zoveel bekende gezichten langs de kant. Fantastisch! Jammer dat er nooit zoveel toeschouwers bij een baanatletiekwedstrijd aanwezig zijn. Maar ja, daar aan deelnemen is geen uitdaging, want zeggen dat je bijv. wel 800 meter gelopen hebt, maakt geen indruk en kost dus ook kijkers (en sponsoren).

Nu dan: voor een perfect verloop van de (volgende) kustmarathon kan ik het aanraden om de eerste 25 km een groepje op te zoeken (zeker als er een sterke wind staat) waarin het tempo eigenlijk te laag ligt, waardoor je onderweg tijd en energie genoeg hebt om van omgeving en sfeer te genieten. Maar dat is natuurlijk afhankelijk van de individuele doelstelling. Mijn eigen doelstelling was om de kustmarathon zo comfortabel mogelijk uit te lopen (en natuurlijk om de gebroeders Koole, Floris-Jan en Niels voor te blijven, haha) en ben dus op halve kracht van start gegaan zodat er nog genoeg energie voorradig was om de laatste km's ook nog redelijk comfortabel te volbrengen. Hierdoor heb ik onderweg ongelovelijk genoten van vanalles en nog wat en kreeg ik ineens kippevel van de kick op de dijk van Westkappele (op km 35) toen ik aangemoedigd werd en besefte dat ik zonder problemen mijn eerste marathon ging finishen, terwijl ik nog met zoveel energie in mijn donder comfortabel op de tweede positie lag. Echt ongelooflijk: hier had ik geen rekening mee gehouden. Sterker nog; het werd nog gekker: de vanaf het begin ontsnapte Wim Padmos die van mij mocht winnen, kwam steeds dichter bij me (in negatieve zin voor hem). Ondanks dat ik dik tevreden was met de stand van zaken van dat moment, heb ik toch gekozen om er voor mezelf echt iets ongelooflijks van te maken en ik kon nog vrij gemakkelijk een tandje bijzetten. Jeetje, en dan even later wordt het ineens echt onwerkelijk en ren je tussen de juichende menigte als eerste op de finishlijn af. Wauw, wat een prachtige marathon en dag. Of ben ik nu erg subjectief?! Maar ja, zo te lezen ben ik dus niet de enige.

Via deze weg wil ik iedereen hartelijk bedanken die verantwoordelijk is geweest voor de totstandkoming van die bijzondere kustmarathon, met in het bijzonder: de fantastische organisatie en zijn dwangarbeiders (vrijwilligers), sponsoren, Niels en Chantal voor opvang, Tocus Sport, Coby mijn verzorger, mijn persoonlijke supporters, mijn nicht Peggy die net bevallen was van Madelief, Omroep Zeeland, fotografen, alle deelnemers, vader Tijd (voor mijn tijd van 2:46:50), het weer en moeder natuur voor de prachtige omgeving.
Deze reactie is geplaatst op: 5 oktober 2004 om 17:37 uur

Hoe zou het er dit jaar uitzien? Alles ligt er nog steeds hetzelfde bij. Maar de organisatie doet er weer alles aan om het voor iedereen weer een onvergetelijke dag van te maken. Dat belooft dus wat. Ten eerste: wat voor weer is er voorspeld? Een zonnetje, en een zeer krachtige wind. Lekker fris, en vergeet niet de extra zuurstof die onderweg via de lucht toegediend wordt. De rest ligt aan jezelf. Weken ervoor werd er hard getraind om wat voorbereid te zijn op deze grote dag. De looproutes gingen steevast door los zand en graszoden langs het fietspad i.p.v. eroverheen. Mijn hond die vond het wel lollig, en ik ook. Maar zou het helpen? Dat zou aanstonds blijken.

De auto werd om 10:05 uur geparkeerd in Zoutelande en er was geen loslopende loper te bekennen. Bij de finish liepen er uiteindelijk 4 rond, maar er stond een bus klaar, wat uiteindelijk het belangrijkste bleek. Er was nog even tijd over voor een kopje koffie en de bekende Zeeuwse bolus. De bus bleek vol VIP’s te zitten. Voor hen was er het vooruitzicht dat zij de eerste lopers op Neeltje Jans mochten begroeten, en dan de lunch mochten genieten aldaar. Dat zat er voor ons lopers niet in. Wij moesten lopes naar Neeltje Jans, en dan gauw verder.

De start was dit jaar bij het Sportcentrum van Westenschouwen, gelukkig geen files bij de inschrijftafel, en een hoop ruimte om een kopje koffie te drinken. Ruud stond goed gemonterd op de parkeerplaats te wachten op wat komen ging. O ja, de echte start lag nu 1800 meter weg in de duinen en hoe kwam je daar? Juist, hardlopend. Daar hebben ze wat op gevonden: een gezamelijke inloop achter een trekker met ballonnen en meisjes. Om 12:00 uur precies werd het startsein gegeven. Het leek wel gesponsord door de gemeente Haamstede, want we hebben elke straat gezien. Om 12:08 uur kwam de start in zicht. Niet flauw zijn, er is nog zoveel te lopen vandaag. Om 12:15 uur schoot de wethouder ons weg. Een immense lintworm van hardlopers in het landschap, en ik was er een van, en Ruud ook.

Hoe zou alles aanvoelen, vergeleken met vorig jaar. De duinen, het strand, het zand en de strandpaaltjes. Het strandgevoel, hiervoor heb ik 250 km gereden, en genieten zal ik! Ik was me wel degelijk bewust van de missie, en daarom vond ik het leuk om af en toe eens iemand in te halen. Dat was goed mogelijk en bovendien gaf het me een onbedwingbaar gevoel van vrijheid! Waar zou Ruud gebleven zijn? Ik maakte me geen zorgen. Groepen lopers, dekking zoekend achter elkaars ruggen, als een schild voor de aanhoudende matige tot krachtige wind. En dan is het mooi om je los te maken van de kopgroep en in je eentje je weg te zoeken op het strand en de stormvloedkering! Wat kan het me schelen, denk ik, maar ik weet ook dat na 20 km het pad gaandeweg steeds moeilijker wordt. We moeten het aanzien.

Wat is er mooier dan vlak langs de railing van de kering te lopen, en dan proberen recht naar beneden het klotsende water onder de schuiven te aanschouwen? Kijkend naar links over de Oosterschelde zie ik een weidse watervlakte met aan de horizon de Zeelandbrug over de volle lengte. 5 km lang, en in de jaren 60 jarenlang de langste en mooiste brug van Europa. Ik heb die brug zien bouwen, toen, als we met vakantie het pontje van Cats naar Zierikzee namen. Een toppunt van civiele techniek, een brug door een echte zoute zee, en ook nog niet vertoond in Nederland en Europa. Het kan evenwel nog groter, en nog zwaarder, en natuurlijk duurder; het bewijs ervan daar loop ik nu midden op! Een 8ste wereldwonder wordt wel eens gezegd. Iets verder naar links zie ik achter de dijk de Plompe Toren van Koudekerke, een eenzaam restant van een dorpje, verzwolgen door de zee enkele eeuwen geleden. En dat alleen maar uit wraak van de Zeegod, omdat een Zeeuwse zeeman een opgeviste zeemeermin niet haar vrijheid teruggaf.

Denkend aan dit trieste voorval hoor ik ineens “hup kees”. Kent iemand mij? Volgens mij heette een van de lopers in mijn zoggebied ook Kees. Ik geef nog wat extra gas en zie weldra Neeltje Jans verschijnen. Er volgt een bezichtiging van Waterland. Een enorme reserve pijler staat in het midden. Voor je het weet sta je weer buiten en moet een enorm lange weg afgelegd worden in de richting van de Roompot. Nog even genieten van de uitgestrekte zee die links en rechts bijna tot aan m’n voeten reiken. Dit is ongeveer het einde van het begin, want de weg gaat verder op de top van de dijk van Zuid-Beveland. Wanneer zou Ruud me eens gaan inhalen? Over Ruud maak ik me niet druk.

Het water is leeg aan de rechterkant, en aan de linkerkant strekt de polder zich uit. Geen kite-surfers deze keer, alleen een strakke wind aan kop. Wetende dat dit nog maar een relatief vlakke weg is met af en toe zandhopen prijzen wij ons gelukkig. Ik hoor weer “hup kees” en zie geen lopers die Kees kunnen heten. Dan dringt het bij me door: de supporters hebben de Zeeuwse Courant bij zich. Met zo’n lijst is het leuk aanmoedigen, en het voelt aan als een duwtje in de rug. Links in de verte steekt de Lange Jan boven het landschap uit, en verder links nog de toren van Veere. Een paar kilometer, en dan mogen we naar het strand, in de richting van Domburg. Het was prachtig maar hobbelig. Schubvormige patronen doemen op in het zand, uitholling overlangs en overdwars, afgewisseld met flinke zandruggen die van tijd tot tijd gekruist moeten worden. De toren van Domburg doemt op in de verte. Ik ben op mijn hoede, wetende dat na het verlaten van het strand de weg erheen niet over rozen gaat, nee de weg gaat over duintoppen. Waar blijft Ruud nou? Laat maar lopen.

Een attente mevrouw deelt stukjes mandarijn uit, net als vorig jaar, en een man deelt mee dat het nog 14 km lopen is. Nu komt het erop aan. Het is uitkijken geblazen voor het puin op het pad, en de steile hellingen worden bedachtzaam genomen. Het gaat goed. Zolang anderen moeten wandelen en ik niet, moeten we blij en doorzettend zijn. Voorlopig lijkt het goed te gaan, en Domburg komt gestaag dichterbij. Bij een afdaling van een duintop slaat het lot toe: mijn been verzwikt op een halve baksteen, een vonk schiet door mijn rechterknie. Teruggaan was ik niet van plan, stilstaan evenmin, afwisselend strompelend en wandelend bereik ik Domburg. Eerst wat drinken, dat mag best na 30 km. Een vlak tegelpad lokt aanlokkelijk, conditioneel gezien moet het lukken. Er wordt voorzichtig gehuppeld, er roept weer iemand “hup kees”. Dit betekent weer iemand met een Zeeuwse Courant en ik ga hardlopen.

Aan de andere kant van Domburg ligt een hoge duintop, met een lange trap omhoog, en een andere trap naar beneden. Zo moesten we ook lopen. Boven kon genoten worden van het uitzicht en van de wind die de komende 4 km zou waaien. Een langgerekt pad die in de verte naar een piepklein vuurtorentje loopt, midden in de bocht van de beroemde Westkapelse Zeedijk. Daar is het 35 km punt. Aan de slag dus. Het ging volgens het boekje, dat wil zeggen optornend tegen windkracht 6, en dan nog de moeie benen. Proefondervindelijk is vastgesteld dat je je voeten hoger optilt als je probeert te dribbelen dan als je wandelt. Dat bleek op het pad op de Zeedijk. Gelukkig begon het pad over te gaan in asfalt en met de nodige moeite werd het 35 km punt gehaald, en een broodnodig bekertje Red Bull opgedronken. Ruud komt niet meer. Hij is er zonder mij vandoor gegaan.

De wind was gedraaid, beter gezegd de dijk was gedraaid, en de benen leken ineens vleugeltjes gekregen te hebben. Wat is nou 7 km? Op de dijk stond een tank uit WWII, en na de dijk begonnen de duinen weer. Dat is een goed teken, want nog 5 km. Het leek heel snel te gaan. Het dorpje dat aan de linkerzijde opdoemt is niet Zoutelande, maar Landal Greenparks, of zoiets. Dat deerde niet, want volgens de ANWB-paddestoel was het nog 3.7 km. Waar was nou de afgang naar het strand? Het begin van het echte einde. Er stonden nog een aantal steile tot zeer steile toppen op het programma. Dat ging erg goed, ik vertrouwde er nu op dat ik niet kruipend de finish hoefde te passeren. Het klopte: de afgang kwam. Naar het strand wel te verstaan. Wat ook klopte was het springtij. Geen hard stukje strand meer over tussen zee en land. Zo ging het baggeren voort, met het linkeroog gericht op de verte, de toekomst, en met het rechteroog gericht op het telkens opdoemende water. Er is balans. Het kan niet lang meer duren voor we weer de duinen opmogen. Die trap herinner ik me nog van vorig jaar: een stuk of 30 treden om te laten zien dat je na 41 km nog best zin hebt. Het is de moeite waard. Een mensenmassa begroet je op het laatste stuk duinpad. Ik heb er inderdaad nog zin in. Met een brede lach en hard rennend over de finish, dat is veel waard. Dat merk je ook als je zo’n superzware marathonmedaille om je nek gehangen krijgt.

Je moet wel van drinken houden in zo’n situatie, de bekertjes Red Bull vlogen naar binnen en de caffeïne vloeide rijkelijk. Het deerde me niet. De douche was warm en de soep ook. Daarna moest de weg naar huis gevonden worden.

Even een uitstapje naar de Plompe Toren. Mijn symbool van het Zeeland dat ik zo liefheb. Je raakt het even aan en er gebeurt iets magisch: de toren voelt als een brok historie, beheerst door wind en water. Dat magische leeft in het verleden en in het heden. Volgend jaar zal ik er zeer waarschijnlijk weer bij zijn.

Deze reactie is geplaatst op: 5 oktober 2004 om 16:43 uur

… de kustmarathon voor de 2e keer een enorm succes was
… er maar liefst ruim 450 atleten waren ingeschreven
… helaas circa 50 atleten de strijd hebben moeten staken
… de uitvallers van de marathon wel goed werden opgevangen
… de atleten die wel de streep haalden ook goed verzorgd werden bij de finish

… de wind op zaterdag 2 oktober alsmaar harder in het gezicht blies
… de supporters en het publiek overal even enthousiast was
… het uitzicht op de hoge punten van het parkoers echt heel mooi is
… je hiervoor wel eerst naar boven moet klauteren
… hierna weer moet dalen, wat ook heel zeer aan de benen kan doen

… er heel veel Zeeuwse vlaggetjes onderweg te zien waren
… er zelfs een loper bij was met een Zeeuwse vlag aan zijn petje
… dit vlaggetje ook in zijn gezicht waaide

… Lein, Lenie, en alle andere organisatoren en vrijwilligers enorm veel werk hebben verzet
… we dankzij hen weer een prachtige Zeeuwse Kustmarathon hebben
… de marathon een mooie gelegenheid is om Zeeland te verkennen
… je dan wel goed voorbereid moet zijn
… je erg sterke beenspieren nodig hebt
… de heuvels wel bergen lijken in de loop van de wedstrijd

… het zwart zag van de mensen in Zoutelande
… dit een enorme sfeer gaf
… er mooie foto’s van de Kustmarathon zijn gemaakt
… je deze kan bekijken op de internet pagina marathonzeeland.nl
… deze internetpagina door Lein zelf is ontworpen

… sportieve Zeeuwen eigenlijk allemaal eens de Kustmarathon moeten meemaken
… de Zeeuwse Kustmarathon een avontuur is
… het avontuur soms heel zwaar valt
… enkele atleten juist over de heuvels vliegen
… zij meestal extra rustig begonnen zijn

… in 2005 er weer een Zeeuwse Kustmarathon gehouden zal worden !

Deze reactie is geplaatst op: 5 oktober 2004 om 12:56 uur

dank u voor deze mooie marathon en ervaring. Ik maakte reeds sommige looppas in het buitenland, waaronder Amsterdam, Barcelona en Roma, maar deze Marathon is bijzonder. Ik ben er zeker van volgend jaar terug te komen.
Opnieuw dankzij alle medewerkers! Uw organisatie, uw gastvrijheid, de parcours en ook het weer - alles was heel heel mooi, super, klasse, indescribably, ....!!!
(Dit is ook op de wind, de een binnenlandse uit Duitsland zeer geïmponeerd had.)

Met zekerheid tot volgend jaar!

Hartelijke groeten
Michael Stegers (uit Roesrath/Duitsland)

P.S.: Gelieve te excuseren mijn fouten in Nederlandse taal.
Deze reactie is geplaatst op: 5 oktober 2004 om 12:38 uur

“Tjonge, jonge, kunnen jullie dit parcours niet asfalteren?”, riep Martin Stevens een in een oranje hes gestoken vrijwilliger toe. Hij doorploegde op dat moment moeizaam het mulle zand van een hoge duin bij Oostkapelle. “Ja, maar….” stamelde de parcoursbewaker. Meer kwam er niet uit, want Martin en ik waren al weer uit het gezichtsveld verdwenen. We konden dus niet zien, of de vrijwilliger de kwinkslag in de ogen van Martin had ontdekt. Ja, die kwinkslag was op dat moment nog aanwezig, het mulle zand had plaats gemaakt voor een betegeld pad en de zon scheen. Tot zover het positieve nieuws. Een moment later vertoonde de gezichten van de lopers grimmige trekken. Ze liepen boven op de hoge heuvelachtige dijk tussen Domberg en Westkapelle, terwijl ze knarsetandend moesten constateren hoe hard de wind in Zeeland kan waaien. Uitgerekend een toenemende zuidwesten wind. En liep het parcours niet in zuidwestelijke richting?

De 2e Zeeuwse Kustmarathon, want daar hebben we het over, toonde geen greintje medelijden met de deelnemers, ruim 400 in getal. Het parcours was weer zwaar en bevatte in feite geen enkel gemakkelijk stuk. De wind was voortdurend aanwezig en hakte naar mate de wedstrijd vorderde steeds harder op deelnemers in. Er was vrijwel geen enkele weg of geen enkel pad waar de lopers even op adem en/of in hun ritme konden komen. Of het moeten de schaarse stukjes bosparcours geweest zijn, maar daar was de ondergrond oneffen. De effen stukken waren gereserveerd voor de Oosterscheldekering, de Veerse dam en de dijk bij Westkapelle, maar daar was nou juist de wind weer flink bezig. En laat ons alsjeblieft niet herinneren aan het strand van Vrouwenpolder. Of juist wel?

Juist wel! Niet voor niets hadden Martin en ik vorig jaar in koor verklaard dat we in 2004 weer zouden toetreden tot het keurkorps van de Zeeuwse kustmarathon. En dat terwijl we hadden ervaren hoe zwaar, maar tegelijk hoe mooi deze marathon in werkelijkheid was. Ja, de folders schreeuwden dat de marathon van Zeeland de zwaarste van Nederland zou zijn, maar dat doen ze wel vaker. Eerst maar even met eigen ogen zien en met eigen benen voelen. Vorig jaar moest ik Martin even voor Domburg
gedag zeggen. Mijn benen weigerden toen om nog langer onmogelijke dingen te doen. Zwalkend wandelde ik naar Westkapelle, waar een bankje een prachtig uitzicht gaf op de zee, maar m’n nat hemd, de onwillige beenspieren en de koude wind verhinderden dat ik daar echt van kon genieten. Martin ondervond toen minder problemen en kwam bijna drie kwartier eerder dan ik in Zoutelande aan. Maar desondanks heb ik vorig jaar erg van de barre tocht genoten, omdat het uitzicht en de landelijke, gemoedelijke sfeer een extra dimensie aan deze marathon gaven.

En uiteraard wilde ik revanche. Revanche voor het echec van 2004. De Zeeuwse kustmarathon mag dan wel zwaar, zeer zwaar zijn, je moet er natuurlijk wel voor getraind zijn. En dat was ik vorig jaar niet. Ik dacht dat ik deze marathon wel even als een lange duurloop zou kunnen uitlopen. Een ernstige misvatting. Die fout zou ik dit jaar niet maken. Dus zou ik, zo was mijn doel, dit jaar ergens in de buurt van 3 ½ uur binnenkomen.

Alsof de organisatie van deze marathon de wedstrijd van vorig jaar niet zwaar genoeg vond, mochten de deelnemers in de startplaats Burgh-Haamstede vanaf de sporthal gezamenlijk (in)lopen naar de start in het duingebied ten westen van dit dorp, toch nog wel zo’n anderhalve kilometer lang. De colonne van gezellig keuvelende lopers werd vooraf gegaan door een oldtimer met in de laadbak een aantal cheerleaders.

Ook in het startgebied zagen de lopers er nog opgewekt uit. Hoe anders zouden de gezichten na enkele uren zijn. Glimlachen zouden plaats maken voor grimassen. Soepele looppassen voor zwalkende wandelpassen. Een ruime kijk voor turende en tranende blikken. Maar voorlopig dachten de deelnemers niet aan al dat kwaads dat hen zou overkomen. Ze vertrokken goedgemutst onder een stralende zon richting de bossen van Westenschouwen. Daar klommen en daalden ze probleemloos over het geaccidenteerd parcours. Het bosparcours maakte enkele kilometers verder plaats voor het strand. Gehinderd door de golfbrekers wurmden de lopers zich door de nauwe gaten van de paaldammen, die om de 200 a 300 meter het parcours kruisten. Zelfs voor de meest smalle loper vormde de nauwe doorgangen een probleem. Het was overigens een boeiend gezicht om te zien hoe de lopers deze hindernissen namen.

Het strand werd ingewisseld voor een asfaltpad, waarna de lopers rechtsaf sloegen, de Oosterscheldekering op. In vergelijking met vorig jaar, toen de wind vrijwel geheel uit het westen kwam, hield de zee zich opvallend rustig. De lopers hadden er, lopend aan de boorden van de Noordzee, een prachtige kijk op. Na enkele kilometers maakten ze een ererondje over het voormalig werkeiland “Neeltje Jans”. Vervolgens werd het zuidelijke deel van de Oosterscheldekering bedwongen. Dit schitterend deel van het parcours werd afgewisseld door een even fraaie, misschien nog wel fraaiere Veerse dam. Prachtige vergezichten vanuit de hoogte. Vanuit de hoogte zagen de lopers welke beproeving ze daarna hadden te doorstaan, nl. het strand van Vrouwenpolder. Veel mul zand, afgewisseld door ribbelige harde gedeelten. Een toeschouwer wees de lopers op een hardere ondergrond dichter bij zee. De lopers accepteerden dit alternatief maar al te graag. Zes kilometer lang duurde dit gezwoeg, daarna werden ze omhoog geleid naar het bos van Oostkapelle. Hier drong de wind moeilijk door, maar voor velen veel te snel kwam daar een klimpartij in de duinen bij Domburg voor in de plaats, met opperste verzuring tot gevolg. Gelukkig gaf de grote supportersschare bij Domburg de burger weer wat moed, want er moest nog wat worden afgebikkeld. De neus van Walcheren bijvoorbeeld. Wie dacht dat hij/zij bij het draaien van de dijk wat minder nadeel van de wind zou krijgen, kwam bedrogen uit. Op dat gedeelte haalde de wind ongenadig uit. Boksen, dat was het enige dat de loper nog kon doen. Het kostte nogal wat slachtoffers. De een na de andere deelnemer hield de looppas voor gezien en ging wandelend verder of erger nog, stopte er mee.

Aan het lijden van de Westkapelse dijk kwam een eind toen de lopers in de beschutting van de duinen bij Westkapelle kwamen. Maar nog niet was het leed geleden. De kwelling van de hoge duinen met trappen tussen Westkapelle en Zoutelande kwam nog. “Houdt moed, nog maar een paar klimmetjes”, riep een vrijwilliger de lopers toe. Maar aan het geklim leek geen einde te komen. Bovendien zorgden strandopgangen voor harde zandstralen. Plotsklaps hield het duinparcours op en werden de deelnemers (of wat er van hen over was) naar het strand geleid. Het betekende inleiding van de laatste 2 kilometers, een ervan over ’t strand en de ander over de boulevard van Zoutelande.

Wat een lange boulevard hebben ze daar in Zoutelande. De hevig klapperende vlaggetjes leken in de horizon te verdwijnen, maar toch nog weer vrij onverwacht mocht ik linksaf slaan en een smal met boomschors belegd paadje opdraaien. Vervolgens kwam ik in een of ander Duinstraatje terecht en nogmaals links lonkte de finish. Omzoomd door grote aantallen Zoutelanders perste ik in de Langstraat nog een sprintje uit. Het leverde geen enkel voordeel op, want de klok was de 3 uur en 43 minuten al gepasseerd. Maar toch was het moment, om eindelijk stil te mogen staan, heroïsch. Aardige Zoutelandse vrouwen tuigden me met een medaille en een plastic jas op en geüniformeerd mocht ik de inhoud van de tent bezoeken, waarin voedsel in de vorm van bouillon, thee, fruit en sportdrank te krijgen was.
Snel ging ik weer naar buiten om de finish van Martin op de gevoelige plaat vast te leggen. Hij wist net niet binnen de 4 uur binnen te komen. Om misselijk van te worden. Het gebrek aan duurtraining had hem zijn maaginhoud gekost.

En het leek allemaal zo mooi. Vanaf de start in Burgh-Haamstede tot voorbij Domburg bleven Martin en ik bij elkaar. Op de Oosterscheldekering zochten we een groep van een man of twaalf op, maar aangekomen bij het strand van Vrouwenpolder liet Martin mij even zijn hielen zien. Kilometers verder, bij de strandopgang had ik hem weer achterhaald en zo gingen we gezamenlijk de duinen in. Tot ongeveer 37 kilometer bleef Martin in mijn kielzog, daarna viel zijn motor uit. Hij zette de tocht wandelend voort. Mijn motor daarentegen bleef doorzoemen, maar ik moest het pookje wel in een lagere versnelling zetten. Tempo 12 a 13 werd op den duur tempo 10. En zo kwam Zoutelande tergend langzaam dichterbij.

Op het moment dat ik dit schrijf, zijn de pijnen verdwenen. Martin was aan het begin van de avond weer helemaal hersteld. Wat resteert zijn de mooie herinneringen. De herinneringen van het bos, het strand, de zee, de wind, de geur, de sfeer, de ruimte, maar ook het enthousiasme van de vele toeschouwers. Velen daarvan hadden een namenlijst van de deelnemers in de hand, wat vaak leidde tot “Peter!”, gevolgd door een aanmoediging of een aanmoediging, gevolgd door mijn naam. Erg attent van die Zeeuwen. En laat ik niet de sublieme organisatie vergeten. Onder leiding van ene Lein Lievense (in Zeeland eindigen de namen bijna allemaal op e. Sla de kaart van Walcheren er maar eens op na Koudekerke, Zoutelande, Westkapelle, Grijpskerke, Serooskerke, enz.).

Abelien en Marloes stonden met ratels in de hand in Zoutelande op ons te wachten. Ze hoorden de verhalen over onze lijdensweg met medelijden, maar ook met een beetje leedvermaak aan. We zochten het comfort van hotel Westduin bij Dishoek (onder de rook van Vlissingen) op en bezochten ’s avonds het hart van Middelburg om daar het energie- en vochtverlies via een bezoek aan een restaurant aan te vullen.

Wat mooi kan zo’n zwaar weekend zijn. Zeeland, tot volgend jaar!!
Deze reactie is geplaatst op: 5 oktober 2004 om 10:59 uur

Groeten,
Ronald
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 22:33 uur

Een "formidabele" editie. Wat een schitterend publiek, wat een ambiance. Ik heb al wat meegemaaktin mijn "loopbaan" maar deze sfeer nog nooit. Hulde aan iedereen. Vrijwilligers, Rode Kruis,Sinclair, organisatoren, jury, publiek en zeker aan alle "moedige strijders". Moest ik iemand vergeten zijn, vergeef het me. Mea Culpa!!!!!
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 22:02 uur

Fysiek had ik me misschien beter kunnen voorbereiden. Ik schrok me kapot toen in hoorde wat de meeste voor kilometers hadden gemaakt. Toen dacht ik nog: ik haal het nooit. Mentaal heb ik me gelukkig beter kunnen voorbereiden. Ik had het parcours volledig in mijn hoofd zitten en ik wist precies waar en hoeveel ik moest gaan drinken en eten tijdens de loop. Mijn lichaam had ik met koolenhydraten en heel veel water geladen. Zelfs mijn zware verkoudheid, die 3 dagen voor de marathon begon, kon mij niet weerhouden om mee te doen.

In de busrit van Zoutelande naar Burgh-Haamstede werd nogmaals bevestigd dat je het 'rustig' aan moest doen en dat heb ik dan ook gedaan. Dat heeft zich waarschijnlijk uiteindelijk uitbetaald. De man met de hamer ben ik tijdens de 42 km niet tegen gekomen. Zonder de 'heren', die mij gedurende het hele parcours zo geweldig begeleid hebben en mij onder hun hoede namen, had ik deze prestatie niet neer kunnen zetten. Bij deze wil ik vooral de heer (?) bedanken die mij begleidde vanaf het 1/2 marathon punt (strand van Vrouwenpolder) tot Oostkapelle en de twee heren (Nr. 94 en 207), die mij vanaf Domburg tot de finish zonder pardon meesleepten!

Ik ben geen grote fan van het strandlopen en dat bevestigde zich nogmaals tijdens deze loop. De laatste 1,5 km over het strand vond ik verschrikkelijk en absoluut het zwaarste stuk. Dat stukje strand voelde ik later wel in mijn benen maar ik heb er gek genoeg geen spierpijn aan overgehouden. Ik heb gezegd ik wil een keer in mijn leven een marathon lopen en dat de Kustmarathon mijn eerste en tevens laatste marathon is. Helaas moet ik op deze woorden terugkomen. De marathon ben ik gaan lopen omdat ik na mijn motorongeluk afgelopen jaar dacht nooit meer te kunnen lopen en ik streefde naar iets om mezelf te kunnen bewijzen. Het is gelukt en voor mij werd het een dubbele overwinning. Ondanks mijn niet optimale voorbereiding heb ik voor mijn gevoel een geweldige tijd neergezet. Ik wil hierbij mijn kinderen Lara & Benjamin danken, die met mama meefietsten cq in de jogger plaats namen voor mijn training en bij de finish ongeduldig op mij stonden te wachten; Finie, die mij het mogelijk maakte om aan deze marathon deel te nemen en mijn levenspartner Jeff, die mij op een geweldige manier maar helaas alleen van heel ver weg heeft ondersteunt.

Een bijzondere dank aan de organisatie en de vele vrijwilligers. Het was echt top! Van diegene die twijfels hebben gehad om zich in te schrijven omdat 'de zwaarste van Nederland' hun behoorlijk afschrikte (en ik ken er een paar!) kan ik alleen zeggen: Just do it! Het is absoluut de moeite waard!!!!

Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 21:01 uur

Uit sympatie voor de organisatoren en als tegenprestatie voor degene die me (ons) vergast hebben op de Parkloop, al was het genoegen geheel aan mijn zijde!!

'k zeg nooit nooit meer meer
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 20:55 uur

Het T-shirt dat ik mocht ontvangen doet dienst als ponnetje (tot op de knie...)

Tot volgend jaar.
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 20:14 uur

ik wil jullie bedanken voor dit mooie evenement het was een mooie marathon wel afzien maar dat hoort erbij, en volgend jaar ben ik er zeker bij

startnummer 49
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 17:49 uur

Clementine Dekkers
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 17:45 uur

Regards from Bavaria,
Ulrich Walter
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 14:18 uur

Elke trainingsmaatje zal ik jullie loop aanbevelen als een waarvoor het trainen nodig is maar genieten van het begin tot het einde - af en toe wel gemopperd op de wind hoor ( als we andersom hadden gelopen dan hadden we een p.r. gehad!)
een groet vanuit de omgeving van Rotterdam waar de heuveltjes minder hoog zijn en in de duinen netjes betonplaten liggen!

Jan van Katwijk 44e marathon!
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 12:55 uur

Groetjes Fred
Koudekerke
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 09:43 uur

Wat een mooi evenement en wat een geweldige organisatie. Een mooi sportief gebeuren, dar kunnen ze in de wegwielersport wat van leren!!
Deelnemers die elkaar aanmoedigen veel helpers en verzorgers op de been.
Mooi om te zien maar ik blijf op de mountainbike,...

X-treme Goes
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 09:19 uur

Bij voorbaat dank Jack Jansen,TEL 0164-612339
Deze reactie is geplaatst op: 4 oktober 2004 om 01:10 uur

Nogmaals proficiat met je geweldige organisatie van de Zeeuwse Kustmarathon.

Een schitterende wedstrijd en gezellige slot in de feesttent
Ik heb de uitslag nog even aangepast

Groeten
Sjaak
Deze reactie is geplaatst op: 3 oktober 2004 om 22:31 uur

Het was weer een prachtige maraton die jij en alle medewerkers hebben neer gezet.
Ik heb 26 foto's op het 29 km punt gemaakt. Wil je die bij de andere foto's op de site plaatsen en zoja, naar wie moet ik ze door mailen?

groeten, Dignus
Deze reactie is geplaatst op: 3 oktober 2004 om 22:06 uur

Met veel genoegen heb ik dit jaar deelgenomen aan de tweede editie van de Zeelandmarathon. Ik heb de organisatie als bijzonder goed ervaren. Het is dan ook erg jammer dat het T-shirt dat ik heb mogen ontvangen dusdanig groot
is(XL) dat ik dit niet met enig fatsoen kan dragen. Nu weet ik dat dit, mijns inziens wel terecht, niet de prioriteit van de organisatie heeft maar dessalniettemin vroeg ik mij af of hier niet een spreekwoordelijke mouw aan gepast kan worden..
Met vriendelijke groet,

Startnummer 158
Deze reactie is geplaatst op: 3 oktober 2004 om 21:56 uur

Bedankt voor deze ervaring om nooit te vergeten!!!
Ingrid
Deze reactie is geplaatst op: 3 oktober 2004 om 19:59 uur

Vorig jaar als toeschouwer "aangestoken" door dit schitterende evenement. Na al die stadsmarathons was dit een verademing......gewoon lekker (proberen)te lopen zonder stopwatch in een ontspannen sfeer met enthousiaste vrijwilligers en publiek. Een dikke pluim voor een organisatie die staat als een (West-kapelse)Diek.

Tot volgend jaar .......
Deze reactie is geplaatst op: 3 oktober 2004 om 19:37 uur

Groeten, Marjan de Ridder
Deze reactie is geplaatst op: 3 oktober 2004 om 19:30 uur

tot volgend jaar.

Hans van Boven
Deze reactie is geplaatst op: 3 oktober 2004 om 19:09 uur

Minpunten: Start die verlaat was.
T-shirt niet te dragen!!!
Is het volgend jaar niet mogelijk om de maat er bij te vragen, wat moet maatje 36 met XL.???
Een paard op de Zeedijk in de buurt van Domburg.
Leeftijd verkeerd in programma boekje.,dit had ik gemeld.
Deze reactie is geplaatst op: 3 oktober 2004 om 16:27 uur

Deze reactie is geplaatst op: 2 oktober 2004 om 22:28 uur

Deze reactie is geplaatst op: 2 oktober 2004 om 12:53 uur

Deze reactie is geplaatst op: 2 oktober 2004 om 11:32 uur

jetzt in genau zwei Tagen werden wir uns auf die Strecke begeben. Ich freue mich wirklich sehr auf meine erste Teilnahme am Küsten-Marathon. Ich wünsche uns allen einen tollen Lauf und das jeder sein persönliches Ziel erreicht.

Sportliche Grüße
Michael Stegers aus Rösrath / Deutschland
(Startnummer: 139)

Ik probeer het ook in de Nederlandse taal:

Hello beste hardloopvrienden,
nu in precies twee dagen zullen wij op de afstand gaan. Ik verheug me werkelijk heel veel op mijn eerste deelname aan de kustmarathon. Ik wens ons alle goeds en ook dat iedereen zijn persoonlijk doel bereikt.
Sportieve groeten
Michael Stegers van Roesrath/Duitsland (Deelnemer-Nr.: 139)
Deze reactie is geplaatst op: 30 september 2004 om 12:18 uur

mijn hart begint sneller te kloppen bij het checken van jullie website, want het moment begint snel te komen. Zaterdag zorg ik dat ik erbij ben! Ik zorg ook weer voor een mooi loopverhaal voor op de website van AV34 in Apeldoorn, natuurlijk eentje die anders is dan vorig jaar. Ik ben benieuwd. Ik sta sinds mijn kustverhaal bekend als "natuurloper Kees". Ik heb de laatste weken alle zandpaadjes en grasstrookjes belopen naast de verharde weg, in plaats van het asfalt, om voorbereid te zijn op wat komen gaat.

Allereerst moet ik de groeten doen van Henk van Deventer die je in Nepal tegenkwam, maar ook (toevallig?) op het strand van Westenschouwen. Hij loop geen kustmarathon, maar wie weet een keertje.

Wat ik wilde vragen, hebben jullie eraan gedacht om de inschrijving alvast te laten beginnen in Zouteland, voor de mensen die hun auto daar geparkeerd hebben, en daar toch de tijd nog voor over hebben. Jullie weten immers nu precies wie er de bus naar Haamstede nemen. Ik heb vorig jaar "geluk" gehad, want ik zat in de eerste bus, en ik had de file achter me ipv voor me. Ik moet er trouwens voor zorgen dat ik mijn rode brief niet vergeet anders moet ik naar Haamstede lopen.

Ik zie uit naar de mooie uitzichten over de Oosterschelde, de Stompe Toren ("alleen de toren zal blijven staan"), het klotsende water tegen de schuiven, en de zeilvliegers op het strand. En natuurlijk de Red Bull. Mijn hart draait vurig op caffeïne, en dat 42 km lang! Slapen geen probleem.

Alle goeds toewensend en een leuke dag verblijf ik,

Hoogachtend
Kees Heil uit Apeldoorn
Deze reactie is geplaatst op: 29 september 2004 om 18:05 uur

Ik heb mijn in 2003 verkregen T-shirt symbolisch weggegeven aan de zoon (Koen)van de vorig jaar plotseling overleden rasechte Zoutelandenaar Ko Nieuwenhuize, omdat Ko mij 45 jaar via mijn ouders kennis heeft laten maken met Zoutelande. Ko is vervolgens een soort "schaduwvader" in mij leven geworden.
Ik vond dat ik via het marathon T shirt 'de fakkel' symbolisch aan zijn zoon moest overdragen!
Met vriendelijke groeten, Lex Hoefnagels, Kerkpad 41, 6071 KE Swalmen.
Deze reactie is geplaatst op: 9 september 2004 om 22:16 uur