60:
06-10     Allereerst mijn complimenten voor de geweldige organisatie van de 1ste Kustmarathon. Ondanks het loodzware parcours heb ik van de eerste tot de laatste minuut genoten. Daarnaast ook lof voor de snelle verwerking van de uitslag en de foto's op de website.

Persoonlijk zou ik het leuk vinden om te weten hoeveel mensen er nu daadwerkelijk gestart zijn (inclusief degenen die op de dag zelf zich nog hebben ingeschreven). Kortom een overzicht in getallen van deze eerste (zeer geslaagde) marathon.

E. Schippers (092)

61:
06-10     Beste,
Dat was HARD ploeteren afgelopen zaterdag met die 1e Zeeuwse marathon! Een straffe wind en een achteraf bedrieglijke temperatuur. We hadden nog geluk dat het droog bleef. Maar mooi was het zeer zeker, en goed georganiseerd. Het was mijn eerste marathon, veelal samen met mijn loopmaatje Frans (hij voor de marathon van Eindhoven 1 week later) hier hard voor getraind, ook in de vakantie met hoge temperaturen uren gejogd over de heuvels in de
Ardennen, en in Duitsland. Maar ook het strand bij Vlissingen-Dishoek in een duurloop opgenomen en een kleine 3 weken voor De Marathon nog een duurloop van 4 uur langs de Schelde. Dus getraind aan de start gekomen, vooraf de nodige sportdrankjes gestapeld, een bak zeer straffe koffie, want ik had de afgelopen week herhaaldelijk gelezen dat dat de sportdrank langer zou doen vasthouden door de werking van coffeïne (verboden middel?...:) ) 3 uur voor de start 2 broodjes haring (hmmm) en onderweg sultana's wegspoelend met sportdrank. En dat was ook nog haasten, want ik had die ochtend officieel dienst tot 9.00; collega Marion wilde mij wel vroeger aflossen, dank. En dus kwamen wij daar om 11.40 aan bij de manege waar ik mijn startnummer kon ophalen. Gauw uit het trainingspak, nummer 85 opspelden, benen insmeren, plassen en een rekje-strekje en op naar de start waar haast iedereen al verzameld stond. Toch had ik nog 5 minuutjes om bekende te zoeken en wat warm te springen. Na de nodige sukses wensen van 'mijn' Marja en dochter Anne, en ' de Ingrid' en Han uit Hulst -ook dank voor de support- vertrokken we naar het Schouwense bos waar ik het als Fries bloed zittende niet kon nalaten om de man met een Friese vlag onder zijn shirt doorschijnend aan te spreken daarop. Hij kwam inderdaad uit Friesland en was reeds om 5.15 vertrokken om mee te doen. Nee, dan had ik het relatief gezien toch getroffen met mijn 'uitslapen' op mijn werk tot 08.00! Het tempo lag laag; ik had me voorgenomen om hier ook goed op te letten. Uit het bos het strand op, om na een paar extra meters snel de vloedlijn op te zoeken waar het mij iets beter leek te lopen. Vanaf het strand werd het eerste stuk van de stormvloedkering zichtbaar, ik werd er haast naar toe getrokken. Reeds enkele jaren geleden zei ik tegen Marja hier graag eens over te gaan en daar ging het dus gebeuren. Met dat vooruitzicht ging het relatief goed daar op dat stukje strand, net voor aanvang de eerste verzorgingspost met drank, gauw een slok van dat 'rode boeltje' en de kering op: wauw, dat was echt wel waanzinnig! Zo af en toe net of je uit de kleren waaide, en toch genieten! Op het eind staan Marja en Anne met sportdrank en koek, dus brandstof. Hierdoor sla ik als enigste keer de volgende drankpost over die net om het hoekje stond. Er volgt een lang stuk langs het Veerse meer wat best opschiet; we moeten haast op de helft zijn en ik voel me nog lekker lopen. Stilletjes fantaseer ik overmoedig over een tijd van 4,5 uur, hoewel ik reeds vooraf inzette op 5 uur (onderweg na 10 km zag ik een tijd van 52 min, toch redelijk snel vond ik). Echter het volgende stuk voert ons over het strand van Vrouwenpolder naar Oostkappelle, ik beging redelijk te beseffen dat dit een echte crime is, loodzwaar. het valt daar ook niet mee om de vloedlijn te volgen, sterker nog dit is niet echt prakties, dus het is afzien en dan maar stukjes door plassen; ik let er al niet meer op om mijn voeten droog te houden. Vervelend even: een groepje van 3 man (ik loop veelal alleen) passeert mij, ik voel haast een schouder. Even sluit ik aan, heb de indruk dat het tempo ietsje zakt waardoor ik besluit maar weer voor hun uit te lopen en vervolgens weer wordt ingelopen door hun, hierbij voel in een elleboog tegen mijn hoofd en raak even uit balans. Ongelukje denk ik en ga vervolgens mijn eigen strijd verder aan. Er lijkt hier geen eind aan te komen, zover ik kan zien wordt er nog immer over strand gelopen, ik zie enkele deelnemers stukken wandelen, iets wat ik weiger, bang om 'op slot te slaan' Dan eindelijk de bevrijding, we mogen door de duinen, eindelijk weer vaste grond onder de voeten. Ook nog een verversingpost meegepakt, drank en banaan. Een fijn stuk om te herstellen, het gekke is echter dat ik nu dat hele stuk niet voor de geest kan halen, alsof het opladen na het strand zoveel energie koste dat dat effe niet meer in mijn geheugen geplaatst kon worden. We komen dan op de strakke zeedijk bij Domburg waarover we 7 km moeten afleggen, voor het eerst heb ik momenten dat ik het fris begin te vinden, ik ben zo licht mogelijk gekleed daar ik toe heden altijd erg veel last van warmte heb tijdens (duur-)lopen; tot zo'n 5 graden boven nul loop ik altijd in korte broek en in een singlet, zo ook nu dus. Onderweg wordt er naar mijn welzijn gevraagd door een man op de fiets, blijkbaar is er iets wat ik uitstraal wat deze man verontrust. Ik antwoord het niet koud te hebben op zijn vraag, ondanks dat de koude af en toe wel voelbaar wordt. De tocht begint te wegen......en zie daar de duinen van Westkapelle die overal stoer bovenuit steken, een indrukwekend gezicht, maar ik vrees dit vooruitzicht; voor vertrek leek mij dit het zwaarste stuk, we blijken dat echter reeds op het strand gehad te hebben, maar evengoed is het zwaar....zo'n 20 meter hoog strak in de wind...ik krijg van een loper (dank) druivensuiker aangeboden, wat ik dankbaar aanvaard; dat had ik me wel voorgenomen mee te nemen, maar vergeten. Langzaam maar zeker worden de contouren zichtbaar van wat Zoutelande moet zijn. Het gaat nog steeds, maar de kou doet haar werk....ik wandel nu tussendoor ook hele stukken en vraag me af......Na dit ook weer te hebben getrotseerd nog een verrassing: een stukje strand, met moeite zoek ik de vloedlijn op, en vraag de eerste beste strandganger of de finish nog ver is, ik krijg te horen daar bij die vlaggen, zodat ik me daar op kan richten. Van de vloedlijn over het strand naar de trap: ik moet bijna huilen. Eenmaal op de trap stop ik halverwege, er spookt van alles en nog niks door mijn hoofd, ik krijg even een wanhopig gevoel maar wil met het zicht op de haven niet opgeven. "Nog een stukje"roept de een, "nog 100 meter" roept een ander, en zo hoor ik al wandelend, af en toe strompelend allerlei goedbedoelde verbale oppeppers. Ik moet mij recht houden en zie Paula Radcliffe zo voor me......ik wil koste wat kost dit mij niet laten overkomen en kom in roes over de streep; dit zijn wel de zwaarste 500 meter van mijn 46-jarige leventje! Blij dat ik binnen ben, ik schijn er slecht uit te zien, wat omschreven wordt als kleurloos, grauw. Ik mag direct op de stretcher en wordt met folie omwikkelt, 'n stel dekens erover. Er wordt ook gedacht dat ik te weinig gedronken zou hebben, hoewel ik toch zeer regelmatig dronk. Licht onderkoeld wordt ik naar het ziekenhuis gebracht, alwaar men mij na een uur of 3-4 weer op temperatuur had. Had ik ook nog de pech dat men daar op het hartfilmpje (1 van die dingen die in dergelijke gevallen preventief worden gedaan) nog een kleine afwijking waarnam, en de link met de inspanning niet geheel duidelijk was. Mocht ik dus ook nog een nacht ter observatie op de IC blijven. Voordeel was wel dat ik zondag tegen de middag goed uitgerust naar huis kon! Al met al een hele ervaring die ik niet had willen missen; complimenten voor de initiatiefnemers en dank alle supporters onderweg en vrijwilligers, mensen van de EHBO en het ziekenhuis, en in bijzonder dhr Peter Rotten. Ik denk al weer aan de volgende keer, er moet zeker 20 minuten af kunnen om te beginnen.........................................
Dick van der Meer, Hulst. 
dick enzoMeer


62:
06-10     Ontzettend zwaar, maar wát schitterend!
Een weekendje Zeeland. Prachtig nazomer weer. Lekker in een hotelletje, vlak bij Vlissingen. Met vrouw, dochter en (a.s.) schoonzoon. Moet ontspannend zijn, is het niet? Dat was het ook wel, maar dan moet je de "Zeeuwse kust marathon" er van af trekken. Die marathon was zo zwaar, zo letterlijk adembenemend, dat hij als de zwaarste marathon van Nederland werd bestempeld.
Het leek Martin Stevens wel leuk om aan deze marathon mee te doen. Hij kreeg mijn dochter Marloes ook zo ver, dat ze mee ging en het leek hen beiden nog leuker als Abelien en ik ook van de partij waren. Vervolgens zouden we er een lang weekend aan vastkoppelen. En zo was ik natuurlijk verkocht. Hoewel..... er knaagt al weer veel te langdurig een blessure aan m’n achillespees. Toen ik na enkele weken "vaart verminderen" even met m’n hiel aan een stoelpoot stootte, kwam ik er op pijnlijke wijze achter dat die hiel nog (lang) niet genezen was. Dus nog maar een weekje kalmpjes aan en nog maar eens niet met de snelste groepen op de woensdagavond meeracen.
Maar toen het uur u was aangebroken kon ik eigenlijk geen pijn meer ontdekken. Oké, ’s morgen vroeg, uit bed, na de eerste stappen, voelde de achilles stram en stijf aan, maar dat had ik ook wel, toen ik geen last van dat o zo belangrijk spiertje, net boven de hak, had. Nee, eigenlijk was ik blessurevrij en kon ik ongestoord aan de zwaarste marathon van Nederland beginnen. Ongestoord? Met slechts enkele trainingen per week? Trainingen van tussen de 30 en 40 kilometer? Als Peter Stein dit hoort, dan zou hij mij hebben verboden om aan dit spektakelstuk mee te doen. En ik zou uit zijn trainingsgroep verbannen worden.
Dus hield ik iedereen die het maar horen wilde voor, dat ik deze marathon "in-duurloop-tempo" zou lopen. Ik-zou-er-een-trainingsloop-van-maken. Hoor je het me zeggen? Een ruim vier uur durende duurloop. In tempo 10. Dat zou toch moeten kunnen met zo weinig trainingsarbeid?
Ja, maar dan moet je dat niet in wedstrijdverband doen. Dan stroomt de adrenaline door je lijf. Dan staat het lichaam bol van de zenuwen. Dan ga je mee met dat kleine grijzende mannetje, dat je immers moet kunnen bijhouden. Of je ziet een blonde lange vrouw voor je lopen. Die snelheid heb jij toch ook? Of dat groepje voor je, dat houd je toch uit de wind?
Dus was het bij voorbaat een verloren wedstrijd voor mij. Voor Martin lag het wat anders. Martin had redelijk veel getraind. Vooral in de omgeving van Almere waren veel van zijn voetafdrukken te zien. Toch was Martin ook een beetje bevreesd voor al dat zwaars wat hem te wachten stond en zou hij bij voorbaat een niet al te snel tempo aanhouden.
Vrijdags hadden we ons al in een hotel ten westen van Vlissingen verschanst. Een hotel met uitzicht op de duinen. Eén rij duinen scheidde ons van de zee. Grote zeeschepen op weg naar Antwerpen torenden boven de duinen uit. Fascinerend. Een schitterend plekje. En slechts 6 kilometer verwijderd van Zoutelande, waar de bussen ons de volgende morgen naar Burgh-Haamstede zouden brengen.
Na een avondje stappen in Vlissingen, inclusief het bezoek aan een pizzeria, brachten de vrouwen ons de volgende morgen naar het centrum van Zoutelande, waar de bussen al klaar stonden. Er volgde een half uur durend ritje over Walcheren, over de Veerse dam, over een stukje Noord Beverland, over de Oosterscheldekering en tenslotte over de weg naar Burgh-Haamstede op Schouwen Duiveland. In omgekeerde volgorde zouden we deze route volledig op eigen kracht moeten afleggen. Wat een vooruitzicht!
In Burgh Haamstede verlieten de lopers de 3 bussen en liepen in een lange rij naar het inschrijflokaal van een manege. Daar constateerden we het eerste (en naar later zou blijken ook het enige) smetje van de organisatie. Slechts 1 vrijwilligster was belast met het opzoeken van de naam van de vooringeschreven loper. Nadat deze was gevonden, zocht een andere mevrouw het bijpassend startnummer op en een derde dame had de gemakkelijkste taak, het afgeven van een plastic tas met prullaria. Daar werd het geduld van veel lopers op de proef gesteld. Gelukkig hadden we nog een uur om ons op het venijn voor te bereiden. Buiten was het met 13° wat aan de koude kant, maar een regelmatig schijnend zonnetje vergoedde veel.
Onder de gezellige muzikale klanken van een dweilorkest werden we om 12.00 uur weggeschoten. Martin en ik stonden bijna achteraan, zodat de bedoeling duidelijk was. Niet al te snel weg en zeker ook niet te snel versnellen. We sjokten eerst over een heideachtig terrein, later door de bossen van Westerschouwen. Tenslotte kwamen we op het strand bij het Krabbengat aan. Daar ging het gelijk al mis. Een blonde vrouw naast ons haalde ons in. Dat kon natuurlijk niet. Dus verhoogden we onze snelheid enigszins en gingen met haar mee. Nee, sterker nog we lieten haar achter ons, toen we het strand verlieten en de Oosterscheldedam op draaiden. Het (we) liep(en) allemaal perfect. Althans zo voelde het. De achillespees hield zich gedeisd. De benen bleven regelmatig hun tempowerk doen. In een steeds hogere versnelling, dat wel! Een tijd van 26.49 in de eerste 5 kilometer, 25.38 in de volgende vijf en 23.46 in de 3^e serie van 5. En dat allemaal ondanks de harde wind uit het Noordwesten, die op dat moment aan de rechterkant van het lichaam rukte en duwde.
Bij Neeltje Jans werden we even rondgeleid en direct daarna voegde een vrouw ene Daniëlle van Dulst uit Sommelsdijk, zich bij ons, samen met nog zo’n 10 andere mannelijke lopers bij ons. De vrouw, zo hoorden we, liep in 3^e positie. Trots als we waren liepen Martin en ik steeds aan kop van dit grote stampende peloton. Nadat we de Veersedam hadden verlaten, kregen we 4 kilometer strand voor onze kiezen. Strand met afwisselend hard en mul zand. En dat met een wind die ons recht in het gezicht woei. Het was afzien in het kwadraat. Martin bleef de groep aanvoeren en de rest volgde hem in een lijn, zoals ganzen die kennen als ze gezamenlijk vliegend de warme lucht opzoeken. Ik was al lang blij dat ik in deze rij mee kon dansen. Slechts 1 keer zocht ik de kop op, maar Martin wees me onmiddellijk terug naar m’n plaats, ergens in 4^e positie. Zo bleven we 4 kilometer lang tegen de wind opbeuken. Daarna, toen er veel krachten verloren waren gegaan en waar bij de strandopgang de groep volledig uit elkaar viel, waren alleen Martin, de Daniëlle en ikzelf nog over.
Met ons drieën gingen we vervolgens door een stuk bos en klommen steeds hoger de duinen in. Daar, zo vlak voor het 30 kilometerpunt begon mijn motor te haperen. Eerst wat kuchjes, maar de aansluiting met het duo Stevens/van Delst hield ik niet en dus moest ik lijdzaam toezien hoe ze steeds verder bij me weg liepen. Op het hoogste punt, boven op de duinen zag ik hoe ver we nog moesten, een lang recht stuk langs Domburg, richting Westkapelle. Het was teveel voor de motor. Hij sputterde nog even en daarna sloeg hij af. Het betekende dus wandelen. Zo’n 10 kilometer wandelen. De eerste vijf in 38 minuten en de tweede (met een rustpauze op een bankje, ergens op de zeedijk bij Westkapelle) zelfs in 56 minuten. Gelukkig was ik niet de enige. Het was zelfs zo erg, dat er meer deelnemers wandelden dan liepen. Maar als ze wandelden dan was dat sneller dan ik deed. Zo haalden 2 mannen me wandelend in. Wat een sof! Dat was dan ook de enige tegenvaller van dit avontuur: Wandelen op de zeedijk met een harde, koude wind in een bezweet hemdje met korte mouw en een korte broek. En de vrijwilliger in rode hes gestoken en bewapend met een rode vlag, die met goede bedoeling aankondigde dat er nog maar 4 kilometer te gaan waren, kon ik wel verwensen. Nog 4 kilometer onvrijwillig sloffen over een zeedijk. Maar na de ronding van Westkapelle had ik de wind in de rug en kon ik toch wat meer aandacht aan de omgeving besteden, dan aan het gemis van warme kleding. Toen we een duinenpartij moesten beklimmen kon ik tot m,n vreugde constateren, dat er weer wat brandstof in m,n lichaam was gevormd. Ik kon overgaan op een drafje van tempo 10 en met nog 2 kilometer te gaan kwamen we via een stuk strand op de boulevard van Zoutelande aan. Daar schalden de microfoons, een teken dat de finish in aantocht was.
Natuurlijk was ik na de 4.24 (tijd snel vergeten, de rest niet) niet moe. Maar met die alleszeggende tijd was ik wel even een uur langzamer dan in Kopenhagen, ook geen gemakkelijke marathon. Wie had dat verwacht! Velen niet. Aad van der Drift belde me op en uitte zijn verwondering over deze "slechte" tijd. Ook op m’n werk had ik heel wat uit te leggen.
Desalniettemin heb ik geen slechte herinneringen aan deze marathon overgehouden. Integendeel! De Zeeuwse kustmarathon is dan misschien de zwaarste (er finishte slechts 1 persoon beneden de 3 uur!), maar zeker ook een van de mooiste marathons van Nederland. Schitterend! Een variatie aan natuur, te beginnen bij het bos van Westerschouwen. Daarna het zompige strand met een beukende zee in de directe omgeving. Vervolgens de indrukwekkende Oosterscheldekering met aan de loopkant de woelende en deinende zee met schuimkoppen. Aan de andere kant het relatief rustige water van de Oosterschelde. Dan Neeltje Jans. Zonder kaartje loop je langs de portier en maak je een rondedansje over het tentoonstellingsterrein. Even verder de Veersedam met weer water aan beide kanten. Dan een stukje duinpad, afdalend naar een lang en breed stuk strand, met afwisselend hard en mul zand. Weer een stuk voorwaarts over de steeds hoger wordende duinenrij van Walcheren met prachtige vergezichten. Regelmatig wordt een trap beklommen en afgedaald. Tenslotte weer een stukje strand en tenslotte de finish in het fraaie Zoutelande. En al dat moois wordt ook nog eens onderstreept door een enthousiast publiek, dat applaudisseert voor elke loper, die hardlopend of wandelend voorbij komt.
Wat mij betreft wordt de 1^e editie van de Zeeuwse kustmarathon in tal van jaren herhaald. Martin (3.39) en ik zullen er zeker weer bij zijn. Ik zal me dan revancheren, getraind wel te verstaan.
Peter Modderman


63: